Hola vanaf een Spaans dorpje aan de Marokkaanse kust.
Als eerste bedankt voor de lieve reacties, maar helaas kwam de tip van Bert te laat en heeft Kirsten een paar dagen op danoontjes en koekjes moeten leven...(niet slecht toch)
De jus was het wel waard volgens Ruud (maar hij heeft ook nergens last van ;-) )

Dit keer zitten we met zn 2en achter de computer met als achtergrond een leuke gitarist in het restaurant waar we volgens Ruud het lekkerst toe nu toe gegeten hebben. Hij bedoelt dat we voor het eerst sinds dagen/weken geen couscous of tajines op hebben, maar een lekker visje en appeltaart!

Wat een avonturen de afgelopen dagen.
Nadat we het hete Marrakesh achter ons gelaten hadden, hebben we verkoelig in de bergen gezocht. Een ezel moest al onze baggage naar boven sjouwen. We voelden ons wel schuldig en zullen de volgende keer wat minder meenemen!
De afgelopen twee dagen zijn we letterlijk in de middle of nowhere geweest en is de ramadan nu ook begonnen.
Nee, als toerist merk je hier echt niet veel van volgens de locals.
Een paar korte voorbeelden:

• terwijl Kirsten ergens op de hotelkamer te vinden was, ging Ruud een lekkere pizza eten, buiten op de straat om 5 uur net 2 uurtjes voordat de Marokkanen weer mochten eten. De pizza smaakt een stuk minder lekker als je boos door iedereen wordt aangekeken en aangesproken. Ruud: Ramadan, jammerdan...
• dit hebben we gemerkt toen we zelf honger hadden, echt niemand doet iets, iedereen ligt een beetje in de schaduw op straat of zit verstopt in de huizen. Laat staan dat de winkels en restaurants open zijn...
• ook onze mooie reisbeschrijving klopte niet meer; het dagelijks leven is in dit dorpje goed te zien; vrouwen in blauwe sluiers werkend op het land, maar nu dus even niet

Kortom, alles in het al niet toeristische gedeelte van onze route was al uitgestorven, dus besloten we om het stadje Tata over te slaan en door te reizen (nadat van de 3 hotels eentje gesloten was, de ander vol en de ander uitgestorven met een leeg zwembad)
Het gevolg was dat we 7 uur later met bijna geen benzine en het laatste beetje licht toch in een uitgestorven Auberge aankwamen. Er bleken 2 bezoekers in de afgelopen 2 maanden te zijn geweest, maar de vriendelijke man leek dit niet echt erg te vinden.
Na ook deze man uit zn ramadan slaap te hebben gehaald, was hij toch bereid om een dinertje voor ons te maken.
Ruud heeft heerlijk geslapen in de sauna met aflopend bed, dat een slaapkamer heette, Kirsten heeft in het restaurant op de bank geprobeerd te slapen, het verschil moet er zijn.

De volgende ochtend een ontzettend mooie wandeling naar waterbronnen gemaakt om vervolgens bij de lokale bevolking onze stotterende auto met flesjes benzine te vullen.

Nu zitten we heel relaxt aan een mooie kustplaats, waar we twee dagen zullen blijven. Dan land inwaarts en opnieuw de laatste daagjes aan het strand in een poging toch een beetje bruin te worden!